We wpisie dotyczącym korekty i redakcji wydawniczej zamieściłem informację, że zabiegów tych można dokonywać zarówno komputerowo, nanosząc poprawki w trybie śledzenia zmian, jak i ręcznie. Wówczas na wydruku operuje się znakami korektorskimi i to właśnie tych symboli będzie dotyczył dzisiejszy tekst.

Znaki korektorskie to ujednolicone (żeby każdy mógł je zrozumieć) symbole używane głównie przez korektorów i redaktorów podczas pracy, nanoszone bezpośrednio na tekst i powtarzane na marginesie (na ogół prawym) — innymi słowy: korektor oznacza w tekście miejsce, a na marginesie powtarza symbol i dodaje inne informacje (na przykład, jaką literę wstawić zamiast zakwestionowanej).

Symbole korektorskie dotyczące znaków, wyrazów i interpunkcji

Znakami bezpośrednio nanoszonymi na tekst są z reguły pionowe kreski powtarzane na marginesie wraz z objaśnieniem. Jeśli jednak błędów na stronie jest więcej, kreski otrzymują poziome wyróżniki u góry i dołu, tak, by nie było kolizji oznaczeń i autor nie musiał się zastanawiać, które objaśnienie dotyczy którego błędu (możecie to zobaczyć zwłaszcza w przykładach na brak interpunkcji, słowa i liter oraz zamianę znaku).

Podstawowe oznaczenie to symbol skasowania znaku:

Może się jednak zdarzyć, że dany znak należy zamienić, autor napisał bowiem remament zamiast remanent, wówczas wskazujemy na marginesie właściwą literę:

Słowa kasujemy w ten sposób:

Możecie się jednak spotkać ze skróconą wersją znaku usunięcia wyrazu: A tak sygnalizujemy braki — kolejno: interpunkcji, słowa i liter:

Nawet w dobrze napisanym tekście to właśnie tych symboli będzie prawdopodobnie najwięcej, bowiem omyłki pióra (czy bardziej klawiatury) zdarzają się przecież każdemu.

Symbole korektorskie dotyczące odstępów

W tekście może jednak brakować odstępu między wyrazami (spacji), co oznaczamy w ten sposób:

Gdy odstęp jest zbyt duży (na przykład podwójna spacja), stawiamy następujący znak:

Odstęp może być też zbyt mały, nieproporcjonalny, wtedy także należy to oznaczyć:

Powyżej przedstawiłem dwie główne grupy znaków korektorskich, nazwijmy je roboczo językowymi. W drugiej części wpisu poznacie symbole odwołujące się do kwestii nieco bardziej technicznych. Tymczasem pamiętajcie, że korektor z reguły nanosi poprawki kolorem czerwonym, choć w praktyce może to być każdy wyróżniający się kolor. Ja na przykład często stosuję turkus lub fiolet, ponieważ — poza czerwonym — to właśnie takich atramentów używam w piórach, natomiast promotorzy prac dyplomowych nanoszą symbole korektorskie nawet czarnym długopisem, co może utrudnić właściwą korektę tekstu.

Pamiętajcie też, że znaki korektorskie nie są zarezerwowane tylko dla osób zawodowo zajmujących się poprawą tekstów. Wspomniałem, że stosują je choćby promotorzy prac dyplomowych, ale także inne osoby mające kontakt z tekstem drukowanym oraz autorzy książek, gdy nanoszą poprawki autorskie.

Jeden komentarz

  1. Z przedstawionym stylem poprawiania spotkałam się tylko na moich studiach humanistycznych, ale tylko wśród starszych profesorów. Na uczelni technicznej nie znali ten metody.
    Ciekawy wpis, na początku nie jest łatwo zrozumieć, co profesor miał na myśli, szczególnie kłopotliwy jest ten bazgroł „do wyrzucenia”. Przyznam się, że nie spotkałam z kreseczką i daszkiem, widocznie mój promotor był zbyt leniwy i stawiał tylko proste kreski.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *